Wycena nieruchomości stanowi kluczowy element procesów finansowych wielu przedsiębiorstw, szczególnie tych działających w branży nieruchomości, budowlanej, inwestycyjnej, a także posiadających znaczące aktywa rzeczowe. Zrozumienie zasad prawidłowego księgowania tych wycen jest niezbędne do rzetelnego przedstawienia sytuacji majątkowej firmy, poprawnego obliczania podatków oraz podejmowania strategicznych decyzji biznesowych. W polskim prawie bilansowym i podatkowym istnieją jasno określone wytyczne dotyczące ujmowania wartości nieruchomości, zarówno tych wykorzystywanych w działalności operacyjnej, jak i tych przeznaczonych do sprzedaży czy stanowiących inwestycje. Właściwe zaksięgowanie każdej transakcji związanej z nieruchomością, począwszy od jej nabycia, poprzez amortyzację, aż po ewentualną sprzedaż czy aktualizację wartości, ma fundamentalne znaczenie dla wiarygodności sprawozdań finansowych.
Proces wyceny nieruchomości może być inicjowany z różnych powodów. Najczęściej dotyczy to sytuacji nabycia nowej nieruchomości, modernizacji istniejącej, sprzedaży majątku, połączenia lub podziału spółek, a także sporządzania sprawozdań finansowych na koniec okresu obrachunkowego. W przypadku nieruchomości stanowiących środki trwałe firmy, kluczowe jest ustalenie ich wartości początkowej, która obejmuje cenę zakupu oraz wszelkie koszty związane z doprowadzeniem nieruchomości do stanu zdatności do użytkowania. Następnie, zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości, nieruchomości te podlegają amortyzacji, która odzwierciedla stopniowe zużycie ich wartości użytkowej. Odpowiednie księgowanie tych operacji pozwala na prawidłowe obliczenie wyniku finansowego firmy oraz wartości jej aktywów.
Z perspektywy księgowej, wartość nieruchomości jest ściśle powiązana z zasadami rachunkowości opisanymi w Ustawie o Rachunkowości. Nieruchomości mogą być ujmowane w księgach jako środki trwałe, inwestycje lub towary handlowe, w zależności od ich przeznaczenia. Każda z tych kategorii wymaga specyficznego podejścia do wyceny i ewidencji. Niewłaściwe zastosowanie przepisów może prowadzić do błędów w sprawozdaniach finansowych, które z kolei mogą skutkować problemami z organami kontroli skarbowej oraz utratą zaufania ze strony inwestorów czy banków.
Dla firm kluczowe jest również zrozumienie, w jaki sposób wycena wpływa na ich zobowiązania podatkowe. Wartość nieruchomości, jako składnika majątku, ma wpływ na podatek od nieruchomości. Ponadto, przychody i koszty związane z nieruchomościami, takie jak czynsze czy koszty utrzymania, są uwzględniane przy obliczaniu podatku dochodowego. Aktualizacja wartości nieruchomości, na przykład w wyniku przeszacowania, może generować przychody lub koszty, które również podlegają opodatkowaniu. Dlatego też, dokładność i zgodność z przepisami procedur wyceny i księgowania są absolutnie priorytetowe.
Kiedy i dlaczego księgować wycenę nieruchomości w firmie?
Decyzja o przeprowadzeniu wyceny nieruchomości i jej późniejszym zaksięgowaniu wynika z szeregu zdarzeń gospodarczych i regulacji prawnych, które nakładają na przedsiębiorców obowiązek rzetelnego odzwierciedlenia wartości posiadanych aktywów w księgach rachunkowych. W sytuacji, gdy firma nabywa nową nieruchomość, niezależnie od tego, czy ma ona służyć celom produkcyjnym, biurowym, czy jest przeznaczona na sprzedaż jako towar handlowy, konieczne jest ustalenie jej wartości początkowej. Ta wartość obejmuje nie tylko cenę zakupu, ale również wszelkie koszty bezpośrednio związane z nabyciem i przystosowaniem nieruchomości do użytkowania, takie jak opłaty notarialne, podatek od czynności cywilnoprawnych, koszty remontów czy adaptacji. Prawidłowe zaksięgowanie tych elementów jest podstawą do dalszych operacji, w tym amortyzacji.
Kolejnym istotnym momentem, kiedy wycena nieruchomości musi zostać ujęta w księgach, jest okresowe sporządzanie sprawozdań finansowych. Zgodnie z Ustawą o Rachunkowości, na dzień bilansowy (najczęściej 31 grudnia) wszystkie aktywa, w tym nieruchomości, powinny być wycenione według aktualnej wartości. Dotyczy to zwłaszcza nieruchomości zaliczanych do inwestycji, które podlegają wycenie według ceny nabycia skorygowanej o ewentualne trwałe zmniejszenie ich wartości lub według wartości godziwej. W przypadku środków trwałych, ich wartość księgowa jest pomniejszana o narastające odpisy amortyzacyjne, co również wymaga precyzyjnego księgowania.
Wycena nieruchomości jest również niezbędna w sytuacjach takich jak sprzedaż nieruchomości. Wówczas wartość księgowa sprzedawanego składnika majątku jest porównywana z ceną sprzedaży, a różnica stanowi przychód lub koszt ze sprzedaży. Kluczowe jest tutaj prawidłowe ustalenie wartości księgowej brutto oraz narastających odpisów amortyzacyjnych, aby dokładnie obliczyć wynik ze sprzedaży. Podobnie, w przypadku aportu nieruchomości do spółki lub wniesienia jej jako wkładu do spółki, konieczne jest sporządzenie operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego, który określi wartość rynkową wnoszonego składnika majątku, co następnie zostanie odzwierciedlone w księgach.
Nie można zapominać o sytuacji, gdy nieruchomość jest modernizowana lub ulepszana w stopniu znacząco podnoszącym jej wartość lub wydłużającym okres użytkowania. Wówczas poniesione nakłady mogą zostać zaksięgowane jako zwiększenie wartości początkowej środka trwałego, co wpłynie na przyszłe odpisy amortyzacyjne. Wreszcie, wycena nieruchomości jest nieodzowna przy wszelkiego rodzaju przekształceniach własnościowych, takich jak połączenia, podziały czy restrukturyzacje firm, gdzie konieczne jest rzetelne określenie wartości aktywów przenoszonych między jednostkami lub w ramach jednego podmiotu.
Jakie są podstawowe metody wyceny nieruchomości dla celów księgowych?
W procesie księgowania wyceny nieruchomości kluczowe jest zastosowanie odpowiednich metod określonych przez przepisy prawa i standardy rachunkowości. Podstawową zasadą, która ma zastosowanie do większości środków trwałych, w tym nieruchomości, jest zasada kosztu historycznego. Oznacza to, że nieruchomość jest ujmowana w księgach rachunkowych według jej ceny nabycia lub kosztu wytworzenia. Cena nabycia obejmuje kwotę należną sprzedającemu oraz koszty bezpośrednio związane z transakcją zakupu, takie jak opłaty notarialne, podatek od czynności cywilnoprawnych, koszty transportu, załadunku i rozładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu i instalacji. Koszt wytworzenia dotyczy sytuacji, gdy nieruchomość jest budowana przez firmę i obejmuje wszelkie koszty poniesione w procesie budowy, w tym materiały, robociznę, koszty pośrednie produkcji oraz odsetki od zaciągniętych na budowę kredytów, jeśli są kapitalizowane.
Jednakże, Ustawa o Rachunkowości przewiduje również możliwość zastosowania innych metod wyceny w określonych sytuacjach. Jedną z nich jest metoda wartości godziwej. Wartość godziwa to cena, jaką można uzyskać ze sprzedaży aktywów lub zapłacić za zobowiązanie w transakcji rynkowej, zawartej pomiędzy dobrze poinformowanymi, niepowiązanymi ze sobą podmiotami. Ta metoda jest często stosowana wobec nieruchomości zaliczanych do inwestycji, które nie są wykorzystywane w bieżącej działalności operacyjnej firmy, ale mają na celu przyniesienie korzyści ekonomicznych z przyrostu ich wartości, czynszów, dywidend lub innych pożytków. Zastosowanie wartości godziwej wymaga często skorzystania z usług profesjonalnych rzeczoznawców majątkowych, którzy sporządzają operaty szacunkowe.
Kolejnym aspektem wyceny, który ma bezpośrednie przełożenie na księgowanie, jest amortyzacja. Po ustaleniu wartości początkowej, środki trwałe podlegają stopniowemu odpisowi wartości, odzwierciedlającemu ich zużycie. Metody amortyzacji mogą być różne, najczęściej stosowane są: metoda liniowa, degresywna oraz naturalna. Wybór metody amortyzacji powinien być uzasadniony ekonomicznie i odzwierciedlać sposób, w jaki nieruchomość jest wykorzystywana i zużywana. Odpisy amortyzacyjne są księgowane jako koszty działalności operacyjnej i pomniejszają wartość księgową środka trwałego.
Należy również pamiętać o możliwości przeszacowania wartości nieruchomości. Wartość początkowa środków trwałych może zostać podwyższona do ich wartości rynkowej lub godziwej. Dokonuje się tego w przypadku, gdy wartość księgowa netto jest niższa od wartości rynkowej lub godziwej. Różnica wynikająca z przeszacowania jest ujmowana w księgach jako przychody (zwiększenie wartości) lub jako koszt (zmniejszenie wartości), a następnie wpływa na przyszłe odpisy amortyzacyjne. Przeszacuowanie jest szczególnym rodzajem wyceny, który pozwala na aktualizację wartości aktywów w sprawozdaniu finansowym.
Jakie konta księgowe służą do ewidencji nieruchomości?
Prawidłowe księgowanie wyceny nieruchomości wymaga zastosowania odpowiednich kont księgowych, które pozwolą na szczegółową ewidencję wszystkich operacji związanych z tymi aktywami. W polskim planie kont, nieruchomości najczęściej są ujmowane na koncie „Środki trwałe” lub „Inwestycje”, w zależności od ich przeznaczenia w firmie. Konto „Środki trwałe” (np. konto 010) służy do ewidencji nieruchomości wykorzystywanych w działalności operacyjnej firmy, takich jak budynki biurowe, hale produkcyjne, magazyny czy grunty związane z działalnością.
W ramach konta „Środki trwałe” stosuje się zazwyczaj podział na poszczególne rodzaje nieruchomości, na przykład: „Grunty”, „Budynki i budowle”, „Lokale”, „Maszyny i urządzenia” (choć te ostatnie rzadko są klasyfikowane jako nieruchomości). Na stronie Wn tego konta księguje się zwiększenie wartości środków trwałych, czyli ich nabycie, wytworzenie, ulepszenie lub przeszacowanie. Na stronie Ma konta księguje się zmniejszenie wartości środków trwałych, czyli ich sprzedaż, likwidację lub umorzenie (w przypadku środków trwałych, które nie podlegają amortyzacji, np. gruntu). Po stronie Ma księguje się również narastające odpisy umorzeniowe, które odzwierciedlają stopień zużycia środków trwałych.
Konto „Odpisy umorzeniowe środków trwałych” (np. konto 071) jest kontem korygującym wartość środków trwałych. Na stronie Ma tego konta księguje się naliczone odpisy umorzeniowe, które pomniejszają wartość księgową środków trwałych. Na stronie Wn księguje się umorzenie likwidowanych lub sprzedawanych środków trwałych. Różnica między wartością początkową środków trwałych a sumą odpisów umorzeniowych stanowi wartość księgową netto, która jest wykazywana w bilansie.
Nieruchomości zaliczane do inwestycji, czyli takie, które nie są wykorzystywane w bieżącej działalności operacyjnej, ale mają na celu przyniesienie korzyści ekonomicznych w przyszłości (np. wynajem, wzrost wartości), są ujmowane na koncie „Inwestycje” (np. konto 030). W ramach tego konta również stosuje się podział na rodzaje inwestycji, np. „Nieruchomości inwestycyjne”. Ewidencja na tym koncie przebiega podobnie jak na koncie środków trwałych, z tym że inwestycje, w zależności od przyjętej polityki rachunkowości, mogą być wyceniane według ceny nabycia lub wartości godziwej.
Dodatkowo, w przypadku nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, które stanowią tzw. towary handlowe, stosuje się konto „Towary” (np. konto 330). Wartość nabycia lub wytworzenia tych nieruchomości jest księgowana na stronie Wn konta „Towary”, a ich sprzedaż na stronie Ma. Wycena tych nieruchomości odbywa się według ceny nabycia lub kosztu wytworzenia.
Jak prawidłowo księgować nabycie nieruchomości przez firmę?
Proces księgowania nabycia nieruchomości przez firmę rozpoczyna się od momentu przeniesienia własności, co zazwyczaj potwierdzane jest aktem notarialnym. Wartość początkowa nieruchomości, która zostanie ujęta w księgach, nie ogranicza się jedynie do ceny zakupu. Powinna ona obejmować wszystkie koszty bezpośrednio związane z transakcją, które ponosi nabywca. Do tych kosztów zaliczamy między innymi:
- Cenę zakupu nieruchomości wynikającą z umowy.
- Opłaty notarialne związane z zawarciem umowy kupna-sprzedaży.
- Podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC), jeśli dotyczy nabycia nieruchomości.
- Koszty związane z uzyskaniem kredytu hipotecznego, jeśli nieruchomość jest finansowana w ten sposób (np. prowizje bankowe, opłaty sądowe).
- Koszty związane z rejestracją nieruchomości w księgach wieczystych.
- Koszty remontów, modernizacji lub adaptacji, poniesione przed oddaniem nieruchomości do użytkowania lub przed rozpoczęciem jej wykorzystywania w działalności.
Przykładowo, jeśli firma nabyła budynek biurowy za kwotę 1 000 000 zł, poniosła koszty notarialne w wysokości 10 000 zł, zapłaciła PCC w kwocie 20 000 zł, a następnie wydała 50 000 zł na remont przystosowujący budynek do potrzeb firmy, wartość początkowa tej nieruchomości wyniesie 1 080 000 zł (1 000 000 + 10 000 + 20 000 + 50 000). Ta kwota zostanie zaksięgowana na stronie Wn konta „Środki trwałe” (np. 010).
Jednocześnie, na stronie Ma konta rozrachunkowego (np. 201 „Rozrachunki z dostawcami” lub 240 „Inne rozrachunki”) księgowana jest całość zobowiązania wobec sprzedającego oraz innych podmiotów świadczących usługi związane z nabyciem. Jeśli zakup jest finansowany kredytem bankowym, na stronie Wn konta „Zobowiązania długoterminowe” (np. 135 lub 140) księgowana jest kwota udzielonego kredytu, a na stronie Ma konta „Rozrachunki z bankami” (np. 130) lub odpowiedniego konta zobowiązań. Koszty związane z kredytem, które nie są częścią wartości początkowej (np. odsetki naliczone po oddaniu nieruchomości do użytkowania), są księgowane jako koszty finansowe.
Po zaksięgowaniu wartości początkowej, nieruchomość podlega amortyzacji. Okres amortyzacji i stawka amortyzacyjna są ustalane na podstawie przepisów podatkowych lub indywidualnych stawek określonych przez firmę, z uwzględnieniem przewidywanego okresu ekonomicznej użyteczności nieruchomości. Odpisy amortyzacyjne są księgowane okresowo (miesięcznie lub kwartalnie) jako koszt na stronie Wn konta „Amortyzacja środków trwałych” (np. 400 „Koszty według rodzajów”) lub jako koszt wytworzenia produktów w przypadku nieruchomości produkcyjnych, a jednocześnie jako zwiększenie odpisów umorzeniowych na stronie Ma konta „Odpisy umorzeniowe środków trwałych” (np. 071).
Wycena nieruchomości jak księgować odpisów amortyzacyjnych
Księgowanie odpisów amortyzacyjnych nieruchomości stanowi integralną część zarządzania jej wartością w księgach rachunkowych firmy. Po zaksięgowaniu wartości początkowej nieruchomości jako środka trwałego lub inwestycji, konieczne jest rozpoczęcie procesu jej stopniowego zużywania. Wartość początkowa nieruchomości (koszt nabycia lub wytworzenia) jest rozkładana na okres jej przewidywanej użyteczności ekonomicznej poprzez naliczanie odpisów amortyzacyjnych. Celem amortyzacji jest odzwierciedlenie stopniowej utraty wartości użytkowej nieruchomości w czasie, co pozwala na prawidłowe ustalenie wyniku finansowego firmy.
Nieruchomości, jako środki trwałe, podlegają amortyzacji z pewnymi wyjątkami. Na przykład, grunty zazwyczaj nie podlegają amortyzacji, ponieważ zakłada się, że ich wartość nie maleje w czasie, a wręcz przeciwnie – może wzrastać. Jednakże, jeśli grunt jest wykorzystywany w specyficzny sposób, który prowadzi do jego zużycia, lub stanowi część większego obiektu budowlanego, kwestia amortyzacji może być bardziej złożona. Budynki, budowle oraz lokale stanowiące własność firmy podlegają amortyzacji.
Proces księgowania odpisów amortyzacyjnych rozpoczyna się od ustalenia rocznej stawki amortyzacyjnej. Stawka ta jest zazwyczaj określana na podstawie klasyfikacji środków trwałych zawartych w przepisach podatkowych, jednak firma może przyjąć indywidualną stawkę, jeśli jest ona uzasadniona przewidywanym okresem ekonomicznej użyteczności składnika majątku. Roczna kwota amortyzacji jest następnie dzielona na okresy rozliczeniowe, najczęściej na miesiące.
Każdorazowo, na koniec okresu rozliczeniowego (np. miesiąca), naliczane są odpisy amortyzacyjne. Księgowanie polega na obciążeniu kont kosztowych oraz uznaniu kont odpisów umorzeniowych. Zazwyczaj stosuje się następujące zapisy księgowe:
- Strona Wn konta kosztów (np. 400 „Koszty według rodzajów” – amortyzacja, lub 5xx w systemie kosztów według rodzajów i miejsc powstawania) – kwota naliczonej amortyzacji.
- Strona Ma konta „Odpisy umorzeniowe środków trwałych” (np. 071) – ta sama kwota odpisów umorzeniowych.
Wartość księgowa netto nieruchomości jest różnicą między jej wartością początkową (zaksięgowaną na koncie „Środki trwałe”) a skumulowaną wartością odpisów umorzeniowych (zaksięgowaną na koncie „Odpisy umorzeniowe środków trwałych”). Wartość ta jest prezentowana w bilansie. W przypadku nieruchomości inwestycyjnych, które mogą być wyceniane według wartości godziwej, amortyzacja może nie być naliczana, a zmiany wartości są ujmowane bezpośrednio w wynikach finansowych lub w kapitale własnym, w zależności od przyjętej polityki rachunkowości.
Przeszacowanie wartości nieruchomości i jego wpływ na księgi
Przeszacowanie wartości nieruchomości jest procedurą, która pozwala na aktualizację jej wartości księgowej do poziomu rynkowego lub godziwego. Jest to szczególny przypadek wyceny, który może być stosowany zarówno wobec środków trwałych, jak i inwestycji. Decyzja o przeszacowaniu może być podjęta przez zarząd firmy, jeśli istnieją uzasadnione podstawy wskazujące na znaczące różnice między wartością księgową a wartością rynkową nieruchomości. Najczęściej stosuje się przeszacowanie, gdy wartość rynkowa nieruchomości znacząco wzrosła w stosunku do jej wartości księgowej netto.
Proces przeszacowania zazwyczaj wymaga sporządzenia operatu szacunkowego przez niezależnego rzeczoznawcę majątkowego, który określi aktualną wartość rynkową lub godziwą nieruchomości. Po otrzymaniu takiego operatu, księgowy porównuje ustaloną wartość z wartością księgową netto istniejącą w księgach rachunkowych. Jeśli wartość rynkowa lub godziwa jest wyższa od wartości księgowej netto, różnica ta jest ujmowana jako przychód z przeszacowania.
Księgowanie przeszacowania w przypadku wzrostu wartości nieruchomości odbywa się zazwyczaj w następujący sposób:
- Strona Wn konta „Środki trwałe” lub „Inwestycje” – o kwotę różnicy między wartością godziwą a wartością księgową netto.
- Strona Ma konta „Pozostałe przychody operacyjne” lub „Przychody ze sprzedaży aktywów trwałych” (w zależności od klasyfikacji) – o tę samą kwotę.
W przypadku, gdy przeszacowanie doprowadzi do zwiększenia wartości początkowej nieruchomości, należy odpowiednio skorygować przyszłe odpisy amortyzacyjne. Nowa, wyższa wartość początkowa będzie podstawą do naliczania wyższych odpisów amortyzacyjnych w kolejnych okresach. Odpisy te będą obliczane od przeszacowanej wartości, rozłożonej na pozostały okres ekonomicznej użyteczności nieruchomości.
Ważne jest, aby konsekwentnie stosować politykę przeszacowania. Jeśli firma zdecyduje się na przeszacowanie konkretnego rodzaju aktywów, powinna kontynuować tę praktykę w kolejnych okresach. Przeszacowanie może dotyczyć wszystkich nieruchomości danego rodzaju lub grupy. W przypadku, gdy wartość nieruchomości ulega zmniejszeniu poniżej jej wartości księgowej netto, różnica ta jest ujmowana jako koszt lub odpis aktualizujący wartość, w zależności od przyczyn obniżenia wartości.
Przeszacowanie wartości nieruchomości ma istotny wpływ na sprawozdania finansowe. Zwiększa ono wartość aktywów w bilansie, co może poprawić wskaźniki finansowe firmy, takie jak wskaźnik zadłużenia. Po stronie rachunku zysków i strat, przychody z przeszacowania zwiększają wynik finansowy. Należy jednak pamiętać, że przeszacowanie jest narzędziem księgowym, które powinno odzwierciedlać realną wartość rynkową aktywów, a nie służyć sztucznemu poprawianiu wyników finansowych.
Wycena nieruchomości jak księgować koszty związane z jej posiadaniem
Posiadanie nieruchomości generuje szereg kosztów, które również wymagają odpowiedniego zaksięgowania w księgach rachunkowych firmy. Koszty te można podzielić na kilka kategorii, w zależności od ich charakteru i wpływu na wynik finansowy.
Pierwszą grupą są koszty utrzymania nieruchomości. Obejmują one bieżące wydatki związane z eksploatacją nieruchomości, takie jak: opłaty za energię elektryczną, wodę, ogrzewanie, gaz, wywóz śmieci, koszty sprzątania, konserwacji, drobnych napraw. Koszty te są zazwyczaj księgowane na bieżąco, w okresie ich poniesienia, na odpowiednich kontach kosztów, na przykład na koncie „Usługi obce” (np. 402) lub na kontach kosztów według miejsc powstawania (np. 5xx), jeśli firma stosuje taki podział. W przypadku nieruchomości przeznaczonych pod wynajem, koszty te mogą obciążać konto „Koszty z działalności wynajmu”.
Kolejną istotną kategorią są koszty remontów i modernizacji. Jeśli są to remonty bieżące, mające na celu przywrócenie pierwotnej wartości użytkowej nieruchomości, są one ujmowane jako koszty okresu. Natomiast, jeśli nakłady na remonty lub modernizację znacząco zwiększają wartość użytkową nieruchomości, wydłużają jej okres użytkowania lub podnoszą standard, mogą one zostać zaksięgowane jako zwiększenie wartości początkowej środka trwałego (kapitalizowane). Wówczas zwiększa się wartość księgową nieruchomości, a przyszłe odpisy amortyzacyjne będą wyższe.
Koszty związane z opodatkowaniem nieruchomości również muszą być uwzględnione. Podatek od nieruchomości jest księgowany jako koszt podatkowy. Zazwyczaj jest on płatny okresowo (np. kwartalnie) i księgowany na stronie Wn konta „Podatki i opłaty” (np. 403) lub na odpowiednich kontach kosztów, a na stronie Ma konta „Zobowiązania wobec budżetów” (np. 220).
W przypadku nieruchomości będących przedmiotem umowy leasingu finansowego, miesięczne raty leasingowe obejmują zarówno część kapitałową (spłatę zobowiązania), jak i część odsetkową (koszty finansowania). Część kapitałowa jest księgowana na zmniejszenie zobowiązania z tytułu leasingu, a część odsetkowa stanowi koszt finansowy. Sam środek trwały (nieruchomość) jest amortyzowany przez firmę jako użytkownika, na podstawie jej wartości początkowej ustalonej zgodnie z przepisami.
Niezwykle istotne jest dokładne rozróżnienie między kosztami bieżącymi a nakładami kapitalnymi. Niewłaściwe zaksięgowanie może prowadzić do zniekształcenia wyniku finansowego firmy oraz wartości jej aktywów. Dlatego też, przy księgowaniu kosztów związanych z posiadaniem nieruchomości, należy kierować się przyjętą polityką rachunkowości oraz przepisami Ustawy o Rachunkowości.
